T-shirt

   Ενα κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου του 1999 η κυρία Πιέτρα Ρίβολι βάδιζε στην Πανεπιστημιούπολη της Georgetown όταν αντίκρισε μια ομάδα αποτελούμενη από περίπου 100 φοιτητές που είχαν «καταλάβει» τα σκαλιά κεντρικού κτιρίου της Πανεπιστημιούπολης και φώναζαν συνθήματα. Στο στόχαστρο των οργισμένων νέων ήταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), η Σύνοδος του Νταβός που διεξαγόταν τις ημέρες εκείνες και η παγκοσμιοποίηση εν γένει. Η καθηγήτρια στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Georgetown της Ουάσιγκτον θεώρησε απλουστευτικά τα συνθήματα και απλοϊκή τη σκέψη των φοιτητών:«Μπροστά σε έννοιες σύνθετες και προβλήματα πολύπλοκα, εκείνοι διέκριναν μόνο το άσπρο και το μαύρο,το καλό και το κακό»εξηγεί η ιταλικής καταγωγής καθηγήτρια.   

   Σύμφωνοι. «Οι ερωτευμένοι ζητούν το πολλαπλάσιο», όπως είπε ο ποιητής. Και οι εικοσάρηδες τη δικαίωση της ουτοπίας τους. Αλλά η κυρία Ρίβολι σκεφτόταν ότι η συγκυρία δεν νομιμοποιούσε ούτε κατ΄ ελάχιστον τη συγκεκριμένη φοιτητική συγκέντρωση. Η χρυσή εποχή της προεδρίας Κλίντον βρισκόταν στο απόγειό της, η παγκοσμιοποίηση είχε πια καρποφορήσει, τα εμπορικά σύνορα είχαν πέσει ανοίγοντας νέες, τεράστιες αγορές για τα δυτικά προϊόντα. Την ίδια ώρα τα προϊόντα δισεκατομμυρίων απόκληρων του πλανήτη έφθαναν στις αγορές της Δύσης. Ο ανταγωνισμός επιτέλους λειτουργούσε. Τα χρηματιστήρια κάλπαζαν. Ο Dow Jones μόλις είχε σπάσει το ιστορικό ρεκόρ των 10.000 μονάδων. Και η περίφημη «αειφόρος ανάπτυξη» είχε γίνει πλέον πραγματικότητα.